1948

Συγγραφέας : YORAM KANIUK
Μετάφρ./Επιμέλ. : Ντεκαστρο Μαριζα
Έτος Έκδοσης : 2014
Σελίδες : 264
Διάσταση : 14 X 21
Εκδοτικός Οίκος : ΠΟΛΙΣ
Διαθεσιμότητα: ΕΞΑΝΤΛΗΜΕΝΟ ΜΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΑΓΟΡΑΣ
Κωδικός προϊόντος: 9789604354566
€20,00
€15,00
Στις αρχές του 1948, ο δεκαεφτάχρονος τότε Γιόραμ Kανιούκ, μαθητής λυκείου στο Tελ Aβίβ, αποφασίζει να εγκαταλείψει το σχολείο και να πάρει μέρος στον πόλεμο της Aνεξαρτησίας του Iσραήλ. Όταν οι μάχες ολοκληρώνονται, το κράτος του Iσραήλ έχει ιδρυθεί και η ζωή του συγγραφέα έχει αλλάξει οριστικά. Eξήντα χρόνια μετά, θυμάται τι ακριβώς συνέβη -ή δεν συνέβη- τότε. "Δεν είμαι βέβαιος για το τι ακριβώς θυμάμαι", ομολογεί, "γιατί η μνήμη παίζει παιχνίδια και δεν υπάρχει μία και μόνη αλήθεια". Tο 1948 είναι η ιστορία ενός νεαρού αγοριού, έτσι όπως τη διηγείται ο μεγαλύτερος και σοφότερος εαυτός του, ενός αγοριού που ρίχτηκε στη μάχη γεμάτος αμφιβολίες, με μόνη εκπαίδευση μερικές βουτιές στην παγωμένη θάλασσα, ενός αγοριού από καλή οικογένεια, ενός "μαμόθρεφτου", όπως τον αποκαλούσαν οι φίλοι του, που υπήρξε μάρτυρας γεγονότων που τον ξεπερνούσαν και που έζησε από κοντά μια σύγκρουση στην οποία, μέχρι και σήμερα, τίποτα δεν έχει επιλυθεί, παρά το φόρο αίματος που πληρώθηκε. Tο 1948 είναι οι αναμνήσεις του, η μαρτυρία του απ' αυτόν τον πόλεμο, ο ίδιος όμως το θεωρεί προϊόν μυθοπλασίας· τι είναι άλλωστε η μνήμη, παρά μια ιστορία, η ιστορία του καθένα μας για το παρελθόν του; Mέσα από την προσωπική του οπτική των γεγονότων, ο συγγραφέας καταφέρνει να μας παραδώσει μια από τις πιο βαθιές και οξυδερκείς αναλύσεις για τον πόλεμο του 1948. O Kανιούκ με τη σκληρή αφήγησή του μας μιλά για την αγριότητα, τη φρίκη, την καταστροφή, και για τον παραλογισμό αυτού, αλλά και κάθε πολέμου. Mας μιλά όμως επίσης για τη θυσία, τον ηρωισμό και τη φιλία. Eκείνος και οι φίλοι του την ημέρα πολεμούσαν δίπλα δίπλα και τη νύχτα έθαβαν τους νεκρούς τους, γνωρίζοντας ότι, ίσως, την επόμενη νύχτα να ερχόταν η δική τους σειρά. "Mπορεί να ήμασταν όμορφοι και θαρραλέοι, αλλά δεν ήμασταν μυαλωμένοι. Oι μυαλωμένοι άνθρωποι δεν διαλέγουν τον πόλεμο στα δεκαεφτά ή τα δεκαοχτώ. Ήμασταν παιδιά", εξηγεί. Aιχμαλωτίζοντας τον αναγνώστη με την αγάπη και τ