Στον Γράμμο, την άνοιξη του 1949, ο χειμώνας δεν είχε ακόμη παραδώσει τα όπλα. Στις ρεματιές, κάτω από το φεγγάρι ή το απόλυτο σκοτάδι, άνθρωποι πορεύονταν προς ένα τέλος που δεν είχε όνομα. Ανάμεσά τους, ο ταγματάρχης Ιωάννης Βαλάσης. Μια λέξη σε ένα ξεχασμένο στρατιωτικό έγγραφο –«ηυτοκτόνησε»– γίνεται η αφορμή για την ανασύνθεση της ζωής του ταγματάρχη και της νύχτας όπου έστρεψε το όπλο του πάνω του. Από τη Μικρά Ασία και τη Σχολή Ευελπίδων, στο μέτωπο της γραμμής των Οχυρών, την ολιγοήμερη αιχμαλωσία, την Κατοχή, την επάνοδό του στον νέο τακτικό στρατό, τα Δεκεμβριανά, τις πολεμικές επιχειρήσεις 1946-1948 κατά των ένοπλων στασιαστών και, τέλος, τον Γράμμο (1949), η διαδρομή του Βαλάση συμπυκνώνει τη μοίρα μιας ολόκληρης γενιάς. Ένα αφήγημα για την τιμή, την ευθύνη και την απελπισία. Για τον Εμφύλιο Πόλεμο όπως τον κουβαλούν το σώμα και η συνείδηση. Και για τον τρόπο που η Ιστορία αφήνει πίσω της ανθρώπους – όχι μόνο γεγονότα.