Αγαπητή Μπεθ, σε μια ιστορία σαν κι αυτή, τα πρόσωπα είναι ολοένα και λιγότερα. Θυμάσαι άραγε όλον εκείνο τον καιρό που περάσαμε μαζί όταν με τις κουβέντες μας βάζαμε τάξη στη λησμονιά; Έχει μεγαλώσει τόσο πολύ η λίστα με τις απώλειές μας που είναι πια μια γλώσσα από μόνη της. Στο βιβλίο, η Aντρέα Κότε, με ειρωνεία, τρυφερότητα και ωμό ρεαλισμό εξερευνά την ψυχική ερήμωση· τη ζωή του μετανάστη, που αναζητά μια ανεκπλήρωτη υπόσχεση. Μέσα από επιστολικές φόρμες, την αυστηρή γλώσσα της διαφήμισης και έναν σκοτεινό λυρισμό τα ποιήματά της δίνουν φωνή στα όνειρα, την οργή, τη μελαγχολία και την παραδοξότητα της επιστροφής, που επιβεβαιώνει ότι η ζωή είναι πάντα αλλού.