Σε έναν κόσµο όπου η Τεχνητή Νοηµοσύνη παύει να είναι εργαλείο και αρχίζει να γίνεται αρχιτέκτονας πραγµατικότητας, το ερώτηµα δεν είναι πια «τι µπορεί να κάνει η µηχανή», αλλά «τι θα απογίνει ο άνθρωπος». Ο Γιάννης Μαστρογεωργίου δεν γράφει «άλλο ένα βιβλίο για την ΑΙ». Γράφει εκ των έσω, από τη διαχείριση της εθνικής στρατηγικής Τεχνητής Νοηµοσύνης, τις διεθνείς διαπραγµατεύσεις, τα ευρωπαϊκά AI Factories και τα διεθνή συνέδρια περί δεοντολογικής χρήσης της ΤΝ µέχρι την αγωνία µιας χώρας που για πρώτη φορά δεν τρέχει απλώς πίσω από τις εξελίξεις, αλλά δοκιµάζει να πάρει θέση στο τραπέζι όπου µοιράζονται οι αλγόριθµοι και οι κανόνες τους. Η Ευρώπη, η Ελλάδα, οι Big Tech, οι Θεσµοί, όλοι µπαίνουν στο κάδρο, ψύχραιµα, τεκµηριωµένα, χωρίς ωραιοποιήσεις. Και µετά έρχεται το πραγµατικά δύσκολο: ο άνθρωπος. Το βιβλίο αφήνει παράµερα τον κώδικα και συναντά το πρόσωπο, τη βούληση, τη σχέση· διαλέγεται µε τον Άγιο Μάξιµο τον Οµολογητή και την ορθόδοξη σκέψη για το «συναµφότερον» σώµατος και ψυχής, για να ρωτήσει κάτι σχεδόν προκλητικό: Αν η µηχανή µάθει να σκέφτεται, εµείς θα θυµόµαστε γιατί υπάρχουµε; Σε µια εποχή όπου όλα υπόσχονται «ευκολία», το Άνθρωπος και ροµπότ είναι µια πρόσκληση σε πνευµατική και πολιτική ενηλικίω­ση. Ένα βιβλίο για όσους δεν θέλουν απλώς να χρησιµοποιούν την ΤΝ, αλλά να αποφασίσουν πώς –και µε ποια µέτρα– θα συνυπάρξουν µαζί της.