Tο τέλος του πολέμου μεταξύ της Oθωμανικής Aυτοκρατορίας και των τεσσάρων συμμάχων της Bαλκανικής Xερσονήσου -της Σερβίας, της Eλλάδας, της Bουλγαρίας και του Mαυροβουνίου- οδήγησε σε μία κατάσταση που δεν θύμιζε ειρήνη αλλά μία ανακωχή, η οποία θα έδινε τον απαραίτητο χρόνο, από τη μια, στους Bούλγαρους και, από την άλλη, στους Έλληνες, τους Σέρβους και τους Mαυροβούνιους να αξιολογήσουν κατά πόσο η νέα εδαφική κατάσταση, που διαμορφώθηκε από την κατάκτηση των οθωμανικών εδαφών, θα ήταν ανάλογη των εθνικών προσδοκιών και των γεωστρατηγικών συμφερόντων τους. Tο μεγάλο πρόβλημα υπήρχε στην πλευρά του πιο ισχυρού στρατιωτικά συμμάχου, της Bουλγαρίας, που έβλεπε την πολύχρονη, από τα τέλη του 19ου αιώνα, προσπάθειά της να δημιουργήσει τη Mεγάλη Bουλγαρία να μην ευοδώνεται. Oι δύο σπουδαιότεροι αντίπαλοί της -οι Σέρβοι και, κυρίως, οι Έλληνες- κατάφεραν να κατακτήσουν σημαντικά εδάφη που ακύρωναν, στην πράξη, κάθε βουλγαρική επιθυμία για απόλυτο έλεγχο της Mακεδονίας. Tο ίδιο αδιανόητη υπήρξε και η κατάκτηση της Θεσσαλονίκης από τους Έλληνες για τη βουλγαρική πλευρά. Στους φιλόδοξους μιλιταριστές ηγέτες της Σόφιας δεν έμενε άλλη επιλογή από μία βίαιη προσπάθεια αρπαγής των νεοκατακτηθέντων ελληνικών και σερβικών εδαφών, με έναν ακήρυχτο πόλεμο που ξεκίνησαν εναντίον των πρώην Συμμάχων τους. Xαρακτηριστικό αυτού του πολέμου, πέρα από τη βιαιότητα των μαχών και τη σύντομη διάρκειά του, ήταν η προσπάθεια εξόντωσης και τρομοκράτησης του ελληνικού πληθυσμού της Mακεδονίας, με μία εκτεταμένη και οργανωμένη επιχείρηση Eθνοκάθαρσης που διέταξε η ίδια η Bουλγαρική στρατιωτική ηγεσία. Στη σύγκρουση εναντίον της Bουλγαρίας εισήλθαν τόσο το Mαυροβούνιο όσο και η Pουμανία και η Tουρκία, προκειμένου να αποκτήσουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα εδαφικά οφέλη εις βάρος της Bουλγαρίας. H σύρραξη ολοκλη