ΒΑΓΓΕΛΗΣ. ΕΙΚΟΣΙ ΠΕΝΤΕ (ΣΥΝ ΜΙΑ) ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΡΙΝ ΤΟ ΑΛΤΣΧΑΙΜΕΡ

Συγγραφέας : ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΙΔΗΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ

Έτος Έκδοσης : 2022
Σελίδες : 176
Διάσταση : 21 Χ 15
Εκδοτικός Οίκος : ΙΑΝΟΣ
Διαθεσιμότητα: ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΣΕ 3-6 ΕΡΓΑΣΙΜΕΣ ΕΦΟΣΟΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΚΔΟΤΗ
Κωδικός προϊόντος: 9786185646127
€13,33
€12,00
Ο Γιώργος (γιος του Βαγγέλη), θέλοντας να διασώσει τις ιστορίες που είχε γράψει ο πατέρας του πριν συναντήσει τη νόσο του Αλτσχάιμερ, τις συγκέντρωσε σε ένα βιβλίο καταλαμβάνοντας το α’ μέρος αυτού, καθώς στο άλλο μισό διαβάζουμε για τον Βαγγέλη μέσα από ιστορίες που διηγείται ο γιος του. Γνωρίζουμε τον Βαγγέλη πριν το Αλτσχάιμερ και προς το τέλος του βιβλίου παίρνουμε μια μικρή γεύση για το πώς ήταν η ζωή του όταν η νόσος έκανε πλέον αισθητή την παρουσία της. Μέσα από αυτήν την πρωτότυπη συνύπαρξη δύο συγγραφέων ξεδιπλώνονται δύο διαφορετικοί κόσμοι, δύο ανθρώπων διαφορετικής γενιάς, όπου ο ένας –από συγγραφέας– γίνεται πρωταγωνιστής στις ιστορίες του άλλου. -------------------------------------- Ποιος, πού, πότε, γιατί… Ποιος: Αυτό το βιβλίο έχει για συγγραφείς δύο δημοσιογράφους. Έναν εν αγνοία του, τον Βαγγέλη. Και έναν εν γνώσει του, τον Γιώργο. Ο Βαγγέλης έγραψε τα διηγήματα που θα διαβάσετε στο α’ μέρος του βιβλίου. Και, μετά, έφυγε. Πού: Στη Θεσσαλονίκη, βέβαια. Όπου γεννήθηκε, έζησε όλη του τη ζωή και πέθανε (στις 12 Μαρτίου του 2022) ο Βαγγέλης. Αυτός την αγάπησε, αυτή τον καθόρισε. Στη Θεσσαλονίκη και την ευρύτερη περιοχή της (σαν τη Χαλκιδική δεν έχει, εξάλλου…) διαδραματίζονται και οι περισσότερες από τις ιστορίες του. Πότε: Ο Βαγγέλης άρχισε να γράφει τα διηγήματά του (α’ μέρος) πριν αρκετές δεκαετίες. Και συνέχισε να τα γράφει επί αρκετές δεκαετίες. Ο Γιώργος άρχισε να σκέφτεται την ιδέα ενός τέτοιου βιβλίου ακριβώς όταν είδε ότι ο μπαμπάς πήρε τον δρόμο προς αποχώρηση (λέγε με Αλτσχάιμερ). Γιατί: Ο Βαγγέλης έγραψε ιστορίες από τη ζωή και την καθημερινότητά του. Για τον εαυτό του, όχι για τους άλλους. Ο Γιώργος άρχισε θέλοντας απλά να σώσει τα διηγήματα του μπαμπά. Μετά –όσο προχωρούσε το Αλτσχάιμερ– ήθελε να γράψει για τους ανθρώπους που το ζουν από τόσο κοντά. Για τη μαμά του, δηλαδή. Ώστε να έχουν οι απ’ έξω μια μικρή ιδέα πώς να σταθούν την επόμενη φορά, απέναντι σε κάποιον που ζει δίπλα στην αρρώστια.