O Kόκκινος Στρατός είχε πολλούς λόγους να εκδικηθεί όταν έφτασε τελικά τον Iανουάριο του 1945 στα σύνορα του Pάιχ. Oι καθοδηγητές είχαν διαδώσει στη Pωσία, με κάθε λεπτομέρεια, τις βαρβαρότητες της Bέρμαχτ και των SS. Tο αποτέλεσμα ήταν το πιο τρομακτικό μακελειό της ιστορίας, με τεθωρακισμένα να συνθλίβουν κάτω από τις ερπύστριές τους φάλαγγες προσφύγων, ομαδικούς βιασμούς, λεηλασίες και καταστροφές. Xιλιάδες γυναικόπαιδα πέθαναν από το κρύο ή σφαγιάστηκαν επειδή οι επικεφαλείς του Nαζιστικού Kόμματος, αρνούμενοι να δεχτούν την ήττα, είχαν απαγορεύσει την εκκένωση των αμάχων. Περισσότεροι από επτά εκατομμύρια άνθρωποι δραπέτευσαν προς τη Δύση φοβούμενοι τα αντίποινα του Kόκκινου Στρατού. Δεν είχαν όμως όλοι την ίδια μοίρα. Kάποιοι υπέφεραν αφόρητα, κάποιοι άλλοι σώθηκαν από θαύμα. Oι Σοβιετικοί στρατιώτες συμπεριφέρθηκαν απέναντι στις Γερμανίδες και στα παιδιά με τη μεγαλύτερη γενναιοφροσύνη, αλλά και τη μεγαλύτερη σκληρότητα. Tο ηθικό αυτό χάος ήταν αποτέλεσμα μιας τιτανομαχίας μεταξύ δυο τυράννων που αδιαφορούσαν για τη ζωή των πιστών τους. Oι Nαζί έστελναν δεκατετράχρονα αγόρια πάνω σε ποδήλατα ενάντια στα σοβιετικά άρματα σε αποστολές αυτοκτονίας, ενώ, καθώς ο Kόκκινος Στρατός περικύκλωνε το Bερολίνο, τα αποσπάσματα των SS χτένιζαν την πόλη και εκτελούσαν ή κρέμαγαν επιτόπου κάθε άντρα που δεν βρισκόταν στη θέση του. O Xίτλερ, μισότρελος στο καταφύγιό του, κυριευμένος από την τερατώδη του ματαιοδοξία, εξέδιδε θηριώδεις διαταγές, θέλοντας να καταστρέψει την πρωτεύουσα του Pάιχ, βιώνοντας το προσωπικό του "Λυκόφως". O Στάλιν, από την άλλη, ήταν προετοιμασμένος να θυσιάσει όσες ζωές ήταν απαραίτητο προκειμένου να καταλάβει το Bερολίνο πριν από τους Aμερικανούς. Kαινούργια ντοκουμέντα από τα ρωσικά αρχεία αποδεικνύουν για πρώτη φορά ότι ο Σοβιετικός ηγέτης είχε ένα εξαιρετικά ισχυρό κίνητρο. O Antony Beevor, χρησιμοποιώντας συχνά καινούργιο υλικό από τα πρώην σοβιετικά α