Υπάρχουν λέξεις που δεν γράφονται απλώς για να διαβαστούν. Γράφονται για να θυμίσουν... Οι «Ψίθυροι από Μελάνι» γεννήθηκαν κάπως έτσι, σαν μικρές φωνές που επιμένουν να ακούγονται ακόμα και όταν όλα γύρω αλλάζουν. Στο δεύτερο αυτό μέρος, οι Ψίθυροι δυναμώνουν, φέρνουν μαζί τους εικόνες, πρόσωπα και εποχές, και τα μετατρέπουν σε διαδρομές. Κουβαλούν μνήμες από την παλιά γειτονιά, το παλιό μισογκρεμισμένο σπίτι, την ταβέρνα, από θεατρικά προγράμματα που πέρασαν από χέρι σε χέρι, από γελοιογραφίες που είπαν αλήθειες εκεί που τα λόγια δεν επιτρέπονταν. Μαζί με αυτά συνυπάρχουν και οι μεγάλες φωνές της λογοτεχνίας. Ο Δον Κιχώτης, ο Μόμπι Ντικ, ο Νίκος Καββαδίας, ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, ο Αλμπέρ Καμί, και δημιουργοί και φωνές όπως ο Σαββόπουλος και ο Πασχαλίδης· όχι σαν μακρινά σύμβολα αλλά σαν σκιές που περπατούν δίπλα μας. Οι Ψίθυροι βυθίζονται σε έννοιες καθημερινές, όπως ο έρωτας, η σιωπή, το χαμόγελο, η μοναχικότητα, οι λέξεις, η Τέχνη, η λογοκρισία και το χιούμορ. Αυτό το βιβλίο δεν φιλοδοξεί να δώσει απαντήσεις. Φιλοδοξεί να κρατήσει ζωντανές τις ερωτήσεις. Σκέψεις και ματιές, μνήμες και όνειρα για το τραγούδι, τις τέχνες, τον πολιτισμό και τον άνθρωπο.