Η επιτυχία της Άκρας Δεξιάς δεν οφείλεται στη νίκη των ιδεών της ή στην υποτιθέμενη πολιτισμική ηγεμονία της, αλλά ακριβώς στο αντίθετο: στην αποφυγή διατύπωσης μιας ισχυρής πολιτικής θεωρίας και στη χρήσης ενός θολού και απλουστευτικού λόγου που επικαλείται, με προσχηματικό τρόπο, την «κοινή λογική» και τις «εθνικές αξίες», επιτυγχάνοντας έτσι, καθώς εκμεταλλεύεται το πνεύμα της απόρριψης και του αντισυστημισμού που επικρατεί, να προσελκύσει ένα τμήμα του πληθυσμού που αποζητά απλές απαντήσεις, γρήγορες λύσεις, και έχει απογοητευθεί από τις διαδοχικές ήττες ή παραιτήσεις της Αριστεράς. Η Άκρα Δεξιά διευκολύνεται στη στρατηγική της καθώς η διάκριση Δεξιάς-Αριστεράς υποχωρεί, οι κοινές μνήμες από την Αντίσταση και τους δημοκρατικούς και κοινωνικούς αγώνες ξεθωριάζουν, ενώ ολοένα και περισσότερο οι όροι της δημόσιας συζήτησης ευτελίζονται.