Πριν από πολύ καιρό, οι θεοί εξαπέλυσαν τέρατα στα πέντε βασίλεια της Καλάντρα, για να μας υπενθυμίσουν ότι είμαστε ασήμαντοι – ότι πρέπει να ζητάμε το έλεός τους σε όλη τη διάρκεια της εύθραυστης, εφήμερης ζωής μας. Δεν χρειαζόμουν καμία θεότητα να μου υπενθυμίσει ότι ήμουν ανίσχυρη. Εδώ και είκοσι τρία χρόνια είχα τον τίτλο της πριγκίπισσας – μια παράσταση, μια κούφια παράδοση. Η αδερφή μου απολάμβανε το θέαμα και έπαιζε άψογα τον ρόλο της. Εμένα δεν μου ζητήθηκε ποτέ να πάρω μέρος σε αυτό το θέατρο. Μέχρι τη μέρα που ένας διαβόητος κυνηγός τεράτων κατέπλευσε στις ακτές μας. Τη μέρα που ένας πρίγκιπας μπήκε στην αίθουσα του θρόνου του πατέρα μου και κατέστρεψε τη ζωή μου. Τη μέρα που παντρεύτηκα έναν ξένο, υπέγραψα μια μαγική συνθήκη με αίμα και ξεκίνησα για την άλλη άκρη της ηπείρου, για το πιο επικίνδυνο βασίλειο. Τότε έμαθα ότι δεν είναι όλοι οι μύθοι φανταστικοί. Ότι τα ψέματα και οι θρύλοι είναι συχνά όψεις του ίδιου νομίσματος. Και ότι ο μόνος τρόπος για να σκοτώσει κανείς τα τέρατα που φοβάται είναι να γίνει ένα από αυτά…