Όλοι πιστεύουν ότι η Ρίτα αυτοκτόνησε. Όλοι, εκτός από την Ελένα, τη μητέρα της. Επειδή η Ελένα ξέρει. Επειδή η Ελένα, όπως κάθε μητέρα, είναι γεμάτη βεβαιότητες που οδηγούν σε αβεβαιότητες. Ένα δύσκολο ταξίδι προς την πρωτεύουσα, ένα παλιό χρέος και μια αποκαλυπτική συζήτηση συνθέτουν αυτό το σπαρακτικό μυθιστόρημα που αποκαλύπτει τον κρυμμένο αυταρχισμό κάθε υποκριτικής κοινωνίας. Η θηλυκή υποκειμενικότητα, το γυναικείο σώμα και τα καταπιεστικά δεσμά του αποκτούν διαβρωτική δύναμη μέσα από τις σελίδες του μυθιστορήματος Η Ελένα Ξέρει, οδηγώντας μια μάνα και μια κόρη σε μια συνύπαρξη σκληρά οριακή και τραγικά ανθρώπινη. Με γραφή διαυγή και αβίαστη, η Πινιέιρο σκιαγραφεί καταστάσεις και χαρακτήρες που γεννούν ερωτήματα δίχως εύκολες ή βολικές απαντήσεις. Χρησιμοποιεί τόσο την καταγγελία όσο και το χιούμορ με μια φαινομενική φυσικότητα που κρύβει την εκπληκτική ικανότητα να κατανοεί και να εξηγεί την ανθρώπινη φύση, να κάνει απλό το δύσκολο να ειπωθεί. Σε δημιουργικό διάλογο με την Πατρίτσια Χάισμιθ, τη Ρουθ Ρέντελ, αλλά και τον Μανουέλ Πουίχ, σκηνοθετεί μια παράσταση τραγική και κωμική συγχρόνως, με πρωταγωνιστές τη ζωή και το θάνατο, την αρρώστια και την ελπίδα. Όπως λέει η ίδια, με την Ελένα «θέλησα να απεικονίσω όχι μόνο τον ψυχικό αλλά και τον φυσικό πόνο, το σώμα μιας γυναίκας άρρωστης που ο κόσμος αποφεύγει να κοιτάζει. Το σώμα μιας γυναίκας που αποτελεί ιδιοκτησία του Συστήματος Υγείας, της Εκκλησίας, των γιατρών. Με ενδιέφερε να εξηγήσω τον τρόπο με τον οποίο κάποιοι άνθρωποι αποκτούν δικαιώματα πάνω στα κορμιά των υπολοίπων».