Ενώ µιλά σε επιµνηµόσυνη τελετή προς τιµήν του πατέρα της το 2006, η Σίρι Χούστβεντ εκδηλώνει µια έντονη κρίση σπασµών, τρέµει βίαια από τον λαιµό και κάτω, λες και έχει πάθει ηλεκτροπληξία. Τραντάζεται ολόκληρη, κι ωστόσο καταφέρνει, έστω εξουθενωµένη, να ολοκληρώσει την οµιλία της. Και τότε το τρέµουλο σταµατά. Οι κρίσεις αυτές ωστόσο επαναλαµβάνονται, ξανά και ξανά. Ως άνθρωπος που παιδιόθεν βασανιζόταν από ηµικρανίες και αναζητούσε βοήθεια από νευρολόγους, ψυχιάτρους και ψυχαναλυτές χωρίς κανείς να µπορεί να εξηγήσει την αιτία της ασθένειάς της, αποφασίζει να ερευνήσει το µυστήριο που λέγεται «η γυναίκα που τρέµει», ώστε ακόµα και εάν δεν καταφέρει να θεραπεύσει τον εαυτό της, τουλάχιστον να τον καταλάβει. Αποζητά απαντήσεις σε µια επιστηµονική οµάδα που ασχολείται µε ένα νέο πεδίο, τη νευροψυχανάλυση. Εργάζεται εθελοντικά ως καθηγήτρια δηµιουργικής γραφής για ασθενείς στην ψυχιατρική κλινική Πέιν Ουίτνι στη Νέα Υόρκη. Μελετά µανιωδώς και ανακαλύπτει στην ιστορία της Ιατρικής διαφωτιστικές σχετικές περιπτώσεις. Και όλα αυτά την οδηγούν στο να επιχειρήσει να απαντήσει σε θεµελιώδη ερωτήµατα: Ποια είναι η σχέση µεταξύ των αισθηµάτων, των σκέψεων και της συνείδησής µας µε το σώµα; Τι είναι η υστερία; Τι θυµόµαστε και τι έχουµε ξεχάσει; Τι ακριβώς είναι ο εαυτός και πώς συγκροτείται;