Πλησιάστε, η ομορφιά υπάρχει στη μακρινή κοιλάδα. Εκεί που ανασαίνουν τρεις μάσκες, ένας κόκκινος αρλεκίνος, μια γυναίκα από χαρτόνι. Όλοι με ένα σημάδι στον κρόταφο. Κάθε ελπίδα θα ήταν παράλογη, μόνο η επιστροφή στο λευκό δάσος έχει σημασία. Η ιστορία αλλάζει μαζί με πυροβολισμούς και πουλιά που φεύ­γουν τρομαγμένα. Όλοι οι δαίμονες μαζεύτηκαν γύρω. Οι άνθρω­ποι τα έχουν χαμένα. Τα παράθυρα έχουν πάλι υγρασία. Πέφτω στο κρεβάτι – βουλιάζω μαζί με τα μικροπράγματα της νέας μέ­ρας που όλο έρχεται. Δυο νεκρά ψάρια στο πιάτο, όλη η υπόθεση μια απάτη. Το παρκέ γλιστράει επικίνδυνα. Το σπίτι έγινε παν­σιόν, όσο για τον θλιμμένο ταύρο τα γνωρίζει όλα καθώς ρίζες δέ ­ντρων γερνούν πάνω στο δέρμα του. Δεν υπάρχει αμφιβολία, το έγκλημα ευφυές σαν πέταγμα πουλιού. Η ομολογία δεν έγινε πο­τέ. Το κοράκι πετάει χαμηλά. Τι ακριβώς δίνει νόημα στη χώρα. Η δίψα γίνεται τρέλα, έτσι ξεκινά η αντίσταση. Οι λαοί θέλουν να ζήσουν. Ο χρόνος περνάει, δεν περισσεύει άλλο αίμα. Η αλήθεια χωρίς αστεία είναι ότι γινόμαστε ερείπια, ανάξιοι γι’ αυτούς που αιμορραγούν.