Ένα βιβλίο προσωπικής μνήμης και συλλογικής αυτογνωσίας. Ανατρέχοντας στην περασμένη του ζωή, ο συγγραφέας συλλογίζεται τη βαθιά πατρίδα που δένει αξεχώριστα μεσα μας τη φωνή του τόπου με τη φωνή της γλώσσας και πλάθει την ανθρωπιά μας. Ένας ποιητικός, πολιτικός και ανθρωπολογικός στοχασμός που βυθίζεται στα θεμέλια της ιστορικής μας ύπαρξης, για ν’ αναρωτηθεί: τι είναι κείνο που κάνει μυριάδες λέξεις, ακμαίες από τον καιρό του Ομήρου, ν’ ανθίζουν πάντοτε στα χείλη μας, την ίδια στιγμή που η γλώσσα μας ξαναγεννιέται κάθε μέρα για να μείνει ζωντανή; Ποιο θαύμα έχει συμφιλιώσει στην ψυχή μας τον ελληνικό με τον χριστιανικό πολιτισμό, που τόσο φανατικά άλλοτε πολεμήθηκαν; Πως εξηγείται ότι, παρά τον θάνατο του αρχαίου πνεύματος σε μιάν εποχή που διψάει για χρήμα και υλική πρόοδο, το παμπάλαιο συμβιωτικό μας ήθος επιζεί πεισματικά στη σημερινή Ελλάδα – σκεφτείτε την οι­κειότητά μας με τη θεότητα, τον ενικό της καθημερινής κουβέντας μας με τον συνάνθρωπο, τη ζεστασιά της αγο­ρας, του πανηγυριού και της ταβέρνας… Μήπως αν ξαναζωντανεύαμε το σωστό νόημα των λέξεων δημοκρατία, οικονομία, οικουμένη, οικειότητα, φιλία, έρως, αγάπη, θαύμα, ελευθερία, άνθρωπος, τόσων και τόσων άλλων, θα κάναμε λίγο πιο ανθρώπινο αυτόν τον κόσμο, που γίνεται όλο και πιο απάνθρωπος κάθε μέρα; Γ.Κ.