Μια φορά κι έναν καιρό ήταν η Αλεξάνδρα, η Ευανθία και η Αλίκη. Η Ευανθία ήθελε να γίνει ηθοποιός. Η Αλεξάνδρα χορεύτρια ή τραγουδίστρια, δεν ήταν σίγουρη. Η Αλίκη δεν ήξερε. Ήταν ένα κοριτσάκι ονειροπαρμένο, ντροπαλό, που έκλαιγε εύκολα και γελούσε ευκολότερα. «Αττικό ουρανό» τη φώναζε η μαμά της. Έλαβε μάλιστα κάποτε μια υποτροφία στο Ωδείο Αθηνών, ήθελε να γίνει Μαρία Κάλλας, έλεγε. Τρόμαξε όμως και το ’βαλε στα πόδια. Άρχισε να κάνει διάφορες δουλειές (βοηθός ψυχιάτρου, μαθητευόμενη αρωματοποιός, ιδιαιτέρα νομικού συμβούλου εις ναυτιλιακόν γραφείον, και άλλες πολλές), να ταξιδεύει, να ερωτεύεται, μικρά ταξίδια, μεγάλοι έρωτες, μικροί έρωτες, μεγάλα ταξίδια… Κάποια στιγμή, σε ένα κενό της, διάβασε μια αγγελία. Ζητούσαν καινούργιες φωνές στη χορωδία. Ξανάρχισε… Πέρασαν χρόνια πολλά… Πέρασε βουνά, πεδιάδες, ποτάμια και ξαφνικά συνάντησε ξανά την Ευανθία. Και η Αλεξάνδρα; Ίσως μπορέσει κάποια μέρα να χορέψει.