Ας μιλήσουμε, για πρώτη φορά, για τον «νομικό» Καβάφη. Ένα από τα πιο εντυπωσιακά χαρακτηριστικά της γραφής του είναι ότι κινείται πριν από τη γλώσσα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά όχι έξω από το πεδίο τους. Ο ποιητής μιλάει από τις αρχές του 20ού αιώνα για την αποϊατρικοποίηση και την αποποινικοποίηση του ομοερωτισμού. Προβλέπει, από τότε, την ανάγκη της ορατότητας και της ελεύθερης δράσης σε μια «τελειωτέρα κοινωνία». Προφητεύει έναν επερχόμενο τύπο ανθρώπου, «σαν κ’ εμένα καμωμένο», αλλά και τη συγκρότηση μιας μελλοντικής κοινότητας. Ο Καβάφης είναι ο προφήτης των ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιωμάτων. Στον 21ο αιώνα, οι υποθέσεις ίσης μεταχείρισης που απασχολούν το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και τα ανώτατα δικαστήρια πολλών χωρών δεν είναι παρά σύγχρονες εκφάνσεις της ίδιας καβαφικής ματιάς: ότι μια κοινωνία που δεν σέβεται την ποικιλομορφία παράγει διαρκώς αποκλεισμούς• και ότι η ισότητα είναι το κάλεσμα για την προστασία ανθρώπων που, διαφορετικά, θα έμεναν εκτεθειμένοι στην αδικία. Όπως στο ποίημα η επιθυμία ζητά τον χώρο της, έτσι και στο δίκαιο η αρχή της ίσης μεταχείρισης ζητά να εφαρμοστεί, όχι «γενικά και αόριστα», αλλά στα πραγματικά πρόσωπα που υφίστανται διακρίσεις: στους ΛΟΑΤΚΙ+ εργαζόμενους, στους φορείς δημοσίου καθήκοντος που καλούνται να υπηρετούν χωρίς προκατάληψη, στα ζευγάρια που ζητούν ίσα κοινωνικά δικαιώματα. Ας δούμε, λοιπόν, τα ποιήματα του Καβάφη σε μια συνομιλία με τα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα.