Δεδοµένη αλήθεια δεν υπάρχει. Η σηµερινή αλήθεια δεν είναι και αυριανή. Τίποτα δεν είναι αληθινό, αλλά γι’ αυτό ακριβώς καθετί µπορεί να είναι αλήθεια, τη στιγµή που έχει κανείς τη θέληση να το πιστέψει και τη δύναµη να το επιβάλει. Για φανταστείτε: αν υπήρχε µία δεδοµένη, σταθερή αλήθεια, η ζωή θα ήταν σαν ένας βηµατισµός επιτόπου, µια αποτελµάτωση – θάνατος. Λουίτζι Πιραντέλο (1867-1936) Ο Ματία Πασκάλ περνά µια ζωή που µοιάζει µε ατέλειωτη αγγαρεία σε µια επαρχιακή πόλη. Τότε, σαν από θεϊκή πρόνοια, κηρύσσεται νεκρός. Συνειδητοποιώντας πως µπορεί να κάνει ένα νέο ξεκίνηµα, να τα καταφέρει καλύτερα αυτή τη φορά, µετακοµίζει σε άλλη πόλη, παίρνει άλλο όνοµα και ακολουθεί άλλη πορεία ζωής – µόνο που µέλλεται να ανακαλύψει πως είναι το ίδιο αφόρητη µε την παλιά. Αλλά όταν επιστρέφει στον κόσµο που άφησε είναι πια πολύ αργά. Η δουλειά του δεν υπάρχει και η σύζυγός του έχει ξαναπαντρευτεί. Η µόνη του εναλλακτική είναι να ζήσει ως το φάντασµα του ανθρώπου που κάποτε υπήρξε. Ο Ματία αφηγείται µε κωµικοτραγικό τρόπο τις περιπέτειες που τον οδήγησαν να γίνει «µακαρίτης» του ίδιου του εαυτού του, επιθυµώντας να σπάσει τα δεσµά των κοινωνικών συµβάσεων και καταδεικνύοντας την αδυναµία του ανθρώπου να κινεί ο ίδιος τα νήµατα του πεπρωµένου του. Με το µυθιστόρηµα αυτό, γραµµένο το 1904, ο νοµπελίστας Λουίτζι Πιραντέλο γράφει την πρώτη µεγάλη «µεταµόρφωση» της σύγχρονης λογοτεχνίας. Μια διερεύνηση της ταυτότητας και των µυστηρίων της από έναν από τους πιο δηκτικούς και διεισδυτικούς σύγχρονους κλασικούς.