Τον βλέπω από μακριά. Στέκομαι. Έχει πιάσει ένα κοράκι –άγνωστο πώς– και έχει δέσει το πόδι του μ’ ένα σχοινί σε μια βαριά πέτρα. Το πουλί κρώζει και κάνει απεγνωσμένα κύκλους να απελευθερωθεί. Απλώνει, μαζεύει τα φτερά, μπλέκεται στο σχοινί, ξεμπλέκεται. Ο Λάμπης, καθιστός σε μια πέτρα δίπλα, το παρατηρεί. Ακούω κάποια κρωξίματα ψηλά και σηκώνω το κεφάλι. Ένα άλλο κοράκι –μάλλον το ζευγάρι του– πετάει σε κύκλους γύρω. Κάθεται σε στέγες και κλαδιά, ξαναφεύγει στις σταθερές περιστροφές, πλησιάζει αλλά διστάζει, κατεβαίνει και ανυψώνεται. Το φοβίζει η παρουσία μας. Θέλει να βοηθήσει τον σύντροφό του αλλά δεν ξέρει πώς. «Λύσ’ το!». Μια διερμηνέας της νοηματικής γλώσσας σε νυχτερινή υπηρεσία, ένας ερωτευμένος φαντάρος που του αρέσει να παίζει με σκορπιούς, νυχτερίδες και κοράκια, ένας άστεγος που ξημεροβραδιάζεται στην είσοδο μιας πολυκατοικίας, μια όχι και τόσο αθώα επαγγελματική πρόταση σ’ έναν καλλιτέχνη. Μια επίσκεψη στον τάφο του Τζιμ Μόρισον. Έντεκα ιστορίες και ένας επίλογος. Για την ανάγκη να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε. Για τη γοητεία των αόρατων εξουσιαστικών μηχανισμών. Για την αντίσταση και την κατανόηση. Για τους άγνωστους που εισχωρούν στη ζωή μας. Για την τελεία που βάζει ο θάνατος. Η λαχτάρα να βάλουμε τα δικά μας σημάδια σ’ αυτό το πέρασμα.