Οι προσευχές μου είναι τα ποιήματά μου και τα ποιήματά μου οι προσευχές μου. Πάντα βασιζόμουν στη λογική για να κατανοήσω τον εαυτό μου και τον κόσμο. Κατά βάθος, ως άνθρωπος των κανόνων, πάντα στρεφόμουν στον ορθολογισμό για να βρω την αρμονία, στην πράξη για να μάθω τα μυστικά, στη χορογραφία για να ανακαλύψω τον χορό, στην απόδειξη για να φτάσω στην αλήθεια και στην πραγματικότητα για να αγγίξω το όνειρο. Τελευταία όμως αυτό γίνεται όλο και πιο δύσκολο. Δεν είναι μόνο δύσκολο να γνωρίζεις τι να πιστέψεις· είναι δύσκολο να πιστεύεις γενικά. Κι όμως δεν θέλω να πάψω να πιστεύω γενικά, ούτε να σταματήσω να πιστεύω… στην ανθρωπότητα, σε σένα, σε μένα, στις δυνατότητές μας. Ίσως ήρθε η ώρα να ανατρέψουμε τον τρόπο με τον οποίο μέχρι τώρα προσπαθούσαμε να κατανοήσουμε τον κόσμο και να στρέψουμε το βλέμμα μας στη μαγεία, στην πίστη, στην εμπιστοσύνη και στα όνειρα, προκειμένου να βρούμε την πραγματικότητά μας. Ας τραγουδήσουμε περισσότερο απ’ όσο εξηγούμε τα πράγματα λογικά, ας πιστέψουμε σε περισσότερα απ’ όσα μπορεί να αποδείξει ο κόσμος, ας θαυμάζουμε περισσότερο το «θαύμα» παρά τον μηχανισμό του, ας αφήσουμε την έμπνευση να ανατρέψει τα προγράμματά μας, ας ονειρευτούμε μέχρι να φτάσουμε στην πραγματικότητα, ας θρέψουμε με λίγη τροφή της ψυχής τα πεινασμένα μυαλά μας, ας βάλουμε για λίγο τις αποδείξεις στην άκρη, και ας αφήσουμε την ποίηση να μας οδηγήσει στη λογική. Ας ξεχάσουμε τη λογική, τη βεβαιότητα, την ανάγκη να κατέχουμε ή να τα κάνουμε όλα επιχείρηση· ας πάμε πέρα από όσα απλώς μπορούμε να φανταστούμε και ας πιστέψουμε στην ποίηση της ζωής.