Τα κείμενα του Jean-Pierre Drapier που συγκεντρώνονται στον παρόντα τόμο αποτελούν μια ουσιαστική συμβολή στη λακανική κλινική του παιδιού. Μέσα από λεπτές κλινικές παρατηρήσεις και αυστηρή θεωρητική άρθρωση, φωτίζεται ο τρόπος με τον οποίο το παιδί εγγράφεται στον λόγο του Άλλου, συναντά το σύμπτωμα και διαμορφώνει τη θέση του μέσα στο πεδίο της επιθυμίας και της απόλαυσης. Μακριά από αναπτυξιολογικά σχήματα και κανονιστικές προσεγγίσεις, η προοπτική που αναπτύσσεται εδώ αντιμετωπίζει το παιδί ως υποκείμενο του ασυνειδήτου, του οποίου ο λόγος -λεκτικός, σωματικός ή παιγνιώδης- αξιώνει να ακουστεί. Το βιβλίο απευθύνεται σε ψυχαναλυτές, ψυχοθεραπευτές, επαγγελματίες ψυχικής υγείας αλλά και σε κάθε αναγνώστη που επιθυμεί να προσεγγίσει την παιδική κλινική μέσα από τη ζωντανή και απαιτητική οπτική της λακανικής ψυχανάλυσης. Η ανανέωση της κλινικής επιτυγχάνεται, μέσα από την επεξεργασία των φροϊδικών εννοιών η οποία αναδεικνύει την συνεισφορά του Λακάν στην διαμόρφωση του ψυχαναλυτικού λόγου. Η αναφορά στις διαδοχικές πλευρές της έννοιας της διάκλεισης καταδεικνύει την εξέλιξη της προβληματικής στην ψυχαναλυτική προσέγγιση της ψύχωσης η οποία στηρίχθηκε για τον Φρόιντ αλλά και για τον Λακάν στα γραπτά του Schreber και αργότερα του Joyce. Η προσπάθεια της παρούσας έκδοσης έρχεται να ιχνηλατήσει την πορεία της θεωρίας και της κλινικής της ψυχανάλυσης και να εξοικειώσει το αναγνωστικό κοινό με τις έννοιες και μεθοδολογία της.