Τι κοινό έχουν η φαλαινοθηρία του 19ου αιώνα µε τον πόλεμο στο Βιετνάμ και τη γενοκτονία στη Γάζα; Γιατί αυξάνεται διαρκώς ο πληθυσμός που ζει σε φαβέλες; Πώς τα στρατόπεδα εγκλεισμού προσφύγων συνδέονται µε τις χωματερές; Ποια είναι η κόκκινη γραμμή που οδηγεί από την παραγωγή λιπασμάτων σε εκατομμύρια θανάτους; Γιατί σπαταλάμε το ένα τρίτο των τροφίμων που παράγουμε ενώ αυξάνονται οι πεινασμένοι; Τι σημαίνει ότι πολιτική είναι η διαχείριση του ενεργειακού πλεονάσματος; Άραγε είχε δίκιο ο Βάλτερ Μπένγιαµιν που υποστήριζε ότι η επανάσταση θα είναι το φρένο και όχι η ατμομηχανή της ιστορίας; Μέσα από δώδεκα Κεφάλαια που πλέκουν προσωπικές ιστορίες, από ταξίδια σε όλο τον κόσμο, µε σημειώσεις από δεκαπέντε ταξιδιωτικά σημειωματάρια, επιστημονική σκέψη και πολιτική-οικονοµική ανάλυση, ο συγγραφέας βάζει πολλά και φαινομενικά ασύνδετα κομμάτια του παζλ στη θέση τους. Και έτσι ανασυνθέτει τον τρόπο που ο σύγχρονος καπιταλισμός και η δικτατορία του “business as usual” διαμορφώνουν έναν κόσμο που συστηματικά παράγει απόβλητους λαούς και ανθρώπους, αλλά και βουνά αποβλήτων. Από τους επαγγελματίες συλλέκτες οστών στον «καπιταλισμό Mad Max», από τις χωματερές στα ομόλογα θανάτου, από τους Μοντέρνους Καιρούς του Τσάπλιν στο ναυάγιο του Τιτανικού, από τον Κωνσταντίνο Κονοφάγο στον Φριτς Χάµπερ, το βιβλίο χαρτογραφεί τις κοινωνικές και πολιτικές ρίζες της γενικευμένης κρίσης που ζούμε και σκιαγραφεί ένα πιθανό μονοπάτι εξόδου. Ο συγγραφέας δεν δίνει εύκολες απαντήσεις, θέτει όμως, προσεκτικά και µε αναλυτική προσέγγιση, κρίσιμες ερωτήσεις, ανατρέποντας πολλές από τις καθιερωμένες βεβαιότητες. Πρόκειται για ένα βιβλίο- κολλάζ που διαβάζεται σαν ταξιδιωτική αφήγηση και αφήνει στο τέλος μια γλυκόπικρη, αλλά επίμονα αισιόδοξη επίγευση. Και είναι γραμμένο για όσους πιστεύουν ότι το να καταλαβαίνεις τον κόσμο είναι η πρώτη προϋπόθεση για να τον αλλάξεις.